Anne & Patrick Poirier – foto’s (2018)
De artistieke zoektocht van Anne & Patrick Poirier begon bijna vijftig jaar geleden in Rome. Tijdens een verblijf in de Villa Medici, de Franse academie ter plaatse, raakten ze geboeid door de eeuwenoude ruïnes en andere sporen van het verleden die overal in de stad zichtbaar zijn. Sindsdien speelt de herinnering een hoofdrol in hun werk, naast de kwetsbaarheid van cultuur, natuur en de mens.

Anne & Patrick Poirier – foto’s (2018)

De artistieke zoektocht van het kunstenaarsduo Anne & Patrick Poirier begon bijna vijftig jaar geleden in Rome. Tijdens een verblijf in de Villa Medici raakten ze geboeid door de eeuwenoude ruïnes en andere sporen van het verleden die overal in de stad zichtbaar zijn. Sindsdien speelt de herinnering een hoofdrol in hun werk.

Gedreven door nieuwsgierigheid doorkruisen beide kunstenaars op verschillende manieren het verleden. Geboren in Frankrijk tijdens de Tweede Wereldoorlog brengen ze sinds 1969 archeologische vindplaatsen over de hele wereld in kaart. Ter plekke maken ze foto’s en notities en verzamelen ze overblijfselen en planten. Al dit materiaal vormt de basis voor sculpturen, maquettes, fotoseries en werken op papier.

Voor de Poiriers zijn de Griekse en Romeinse oudheid een belangrijk uitgangspunt voor hun onderzoek. In die tijd werd het geheugen vaak voorgesteld als een gebouw met kamers waarin beelden en herinneringen liggen opgeslagen. De Poiriers zien hun ontwerpen ook als metaforen voor deze ‘mentale’ gebouwen. Nu eens als archeoloog, dan weer als architect bouwen ze aan ruïnes van het verleden, het heden en de toekomst. Of zijn het utopieën die aan de tirannie van de tijd proberen te ontsnappen?

Na een halve eeuw samenwerken en samenleven zijn ze nu op een punt beland waar ze ‘de echte reizen verwarren met de reizen in ons geheugen of de reizen door onze werken.’ Dromen, herinneringen, landschappen, steden, huizen vermengen zich met elkaar, stapelen zich op maar zijn in de loop der tijd ook verwaterd: ‘We zijn nu de archeologen van ons eigen leven…’

Sluit Menu